خبرنگار آزاد
این روزها همه از افتخارات و قهرمانیهای پپ گواردیولا صحبت میکنند اما این عناوین نشان دهنده بهترین بودن او نیست.
پپ توانست بالاخره قهرمانی با منچسترسیتی در اروپا را کسب کند و در یک فصل با این تیم سه گانه بگیرد و امسال را برای هواداران سیتی به یادماندنی کند. این درحالی است که شاگردان پپ در بهترین حالت ممکن فوتبال بازی کردند و درخشش بی نظیر ارلینگ هالند هم که دیگر نیازی به تعریف ما ندارد و باید گفت این تیم پرستاره پس از مدتها یک فصل رویایی را به پایان رساند آن هم با هدایت پپ گواردیولا.
حالا اینکه پپ چقدر در این قهرمانیها تاثیر داشته، مورد بحث است. اگر نگاهی به تیمهای گذشته این مربی بیاندازیم میبینیم که پپ در تیمهای پرستاره مربیگری کرده است.ابتدا بارسلونا که باید بگوییم بهترین بارسای تاریخ بود و بهترین بازیکنان از جمله لیونل مسی که در اوج فوتبالش قرار داشت و در آن زمان همه تیمها را محو خود کرده بود و با توپ همه کار میکرد. ژاوی در آبی اناریها تیم را راه میانداخت و خودش یک نعمت بود و اینیستا که همه کار میکرد. همین شد که گواردیولا با این بازیکنان در بهترین حالت خود قرار داشت و هر جام و قهرمانی را که خواست مال خود کرد. تا اینکه پپ سر از بایرن مونیخ در آورد که در آلمان هم این تیم کم ستاره نداشت. از لواندوفسکی بگیرید که یک گلزن تمام عیار بود تا توماس مولر که هر زمان اراده میکرد زهر خودش را میریخت. نویر هم به عنوان دروازبان بازیکن جای خیلیها را پر میکرد و پپ در خوشبختی بود و چیزی کم نداشت و در مونیخ هم جامها را مال خود کرد.