گاهی برخی شکست ها تلخ تر از آن چیزی میشوند که باید باشند، شکست هایی که حرفی برای گفتن باقی نمیگذارند.
حتی اگر خیلی خوب باشی، حتی اگر لایق شکست نباشی گاهی شکست تحمیل میشود. پرسپولیس برابر الدحیل از این قاعده مستثنی نبود، در شبی که نباید شکست میخورد شکست خورد. در شبی که میتوانست بهترین شب و خاطره انگیزترین شب خود را سپری کند، تلخ ترین و ناراحت کننده ترین شب خود و هوادارانش را ساخت.
آری گلمحمدی حق دارد ناراحت باشد، حق دارد که بگوید حتی از هواداران هم ناراحتتر است اما حق تلخ رویی با هواداران را لااقل ندارد، حتی هوادارانی که شعار حیا کن رها کن سرداده باشند.
