خبرنگار آزاد
رونالدو و مسی که روزی در قاره سبز با بازیهای چشم نواز خود، دل از عاشقان فوتبال میبردند، حالا تبدیل به نمادهای فوتبال در قارههای آمریکا و آسیا شده اند.
زمانی که مسی و رونالدو در اوج دوران خود بودند و در لالیگا مقابل چشم طرفداران پرشمارشان هنرنمایی میکردند، حتی در سختترین شرایط مسابقه به قولی کار را برای تیم محبوبشان در میآوردند و حتی در جدالهای الکلاسیکوی حساس هم سرنوشت ساز بودند، آنقدر رقابت تنگاتنگی با هم داشتند که خودشان بطور ناخودآگاه مسبب ارتقای طرف مقابل و جاه طلبیهای بیشتری میشدند!
ناگفته نماند با اینکه هنوز هم رقابت الکلاسیکویی رئال – بارسا جذابیتهای خاص خود را دارد اما حقیقتاً نسبت به فصول گذشته که این دو ابر ستاره را در دل خود جای میداد کمی از حال و هوای پرشور آن نسبت به دوران مذکور کاسته شده است تا ثابت شود اگر همیشه تاکید بر اینست که فوتبال ورزشی گروهی است نه فردی اما همیشه هم اینطور نیست و بعضی مواقع استثناهایی هم وجود دارد؛ مثل رهبری مارادونای افسانهای (در جام جهانی ۸۶) که انگار یک لشگر تک نفره، آرژانتین را قهرمان دنیا کرده بود یا همین گذشتههای نه چندان دور که رونالدو و مسی گهگاهی برای تیمهایشان (چه ملی و باشگاهی) همین لشگر تک نفره میشدند و یکه تازی میکردند.