شاید غم انگیز است که تمام روزهای سال، خود را به این در و آن در میزنی ،دنبال این مسئول و آن مسئول میروی، هزار و یک حرف و حدیث میشنوی، حتی شاید تهدید میشوی تا درد بیخبری آنان را که تشنه حقیقتند تسکین دهی.
و یادمان میرود واقعیات روز جامعه و اینکه دور و برمان چه خبر است را با چه مشقتی «تو» روشن میسازی.
چه اتفاقهایی شاید ممکن بود بیافتد اگر قلم دستت و دوربین نگاهت نبود و شاید ترس از برملا شدن واقعیات، ترمز بسیاری را میکشد تا خیلی هم دست از پا خطا نکنند و حداقل حفظ ظاهر کنند.
