در حالی که زنگ آغاز سال ۱۴۰۵ با تورمی لجامگسیخته به صدا درآمد، بازنشستگان سازمان تأمین اجتماعی نخستین ماه سال را با طعم تلخ «حقوق علیالحساب» و سفرههایی به سبک سال گذشته آغاز کردند اما ابهام در ابلاغ بخشنامه مزد و تکرار سریال «کسری منابع»، بار دیگر معیشت میلیونها بازنشسته را به گروگان بروکراسی اداری و بدهیهای انباشته دولت درآورده است.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، اظهارات اخیر علی دهقانکیا رئیس کانون بازنشستگان تهران، پرده از یک واقعیت تکراری و دردناک برمیدارد و آن این است که سازمان تأمین اجتماعی هنوز نتوانسته است چرخه مالی خود را با تقویم معیشتی بازنشستگان تنظیم کند ، اما توجیه «دریافت حق بیمه در اسفند بر مبنای سال قبل»، اگرچه از نظر حسابداری برای سازمان معنادار است، اما برای بازنشستهای که نان و دارو را به قیمت اردیبهشت ۱۴۰۵ میخرد، هیچ توجیه منطقی ندارد و در نظام نوین بانکداری و بودجهریزی، همچنان باید فروردین ماه «انتظار و علیالحساب» باشد؟
علی دهقانکیا، رئیس کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی تهران، یکی از عوامل اصلی را شیوه پرداخت حق بیمه در سالهای پایانی خدمت برخی کارکنان دانست و اظهار کرد: برخی کارفرمایان در دو سال آخر خدمت، حق بیمه را حداکثری پرداخت میکنند تا فرد با حقوق بیشتری بازنشستدیبهشت دوخته شده است؛ زمانی که قول داده شده مابهتفاوتها جبران شود اما پرسش اساسی این است که آیا سازمان تأمین اجتماعی با این حجم از کسری منابع و بدهیهای وصولنشده، توان پرداخت یکجای افزایش حقوق و معوقات را خواهد داشت؟ یا باز هم قرار است زمان بیشتری از جیب بازنشستگان خریداری شود؟
به گزارش تابناک، بازنشستگان تأمین اجتماعی نه صدقه میخواهند و نه وعدههای نسیه اما آنها خواهان اجرای قانونی هستند که تأکید دارد حقوق مستمریبگیر نباید از نرخ تورم عقب بماند. پرداخت حقوق فروردین با فرمول سال قبل، چیزی جز دستبردن در جیب ضعیفترین قشر جامعه برای تراز کردن ترازنامههای مالی سازمان نیست. دولت و سازمان تأمین اجتماعی باید بدانند که «صبر بازنشسته» وجهالمصالحه ناکارآمدی مدیریتی و بدهیهای انباشته نیست.