تهران (پانا) – نهمین دوره جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان با هشداری صریح درباره دو آفت سینمای کودک همراه شد؛ فیلمهایی که با شوخی و ترانههای سطحی به دنبال گیشه بودند و آثاری که کودک را بهانه بیان اندیشههای پیچیده بزرگسالان میکردند. یک سال بعد، «کلاهقرمزی و پسرخاله» با رأی کودکان درخشید و نشان داد سینمای کودک میتواند بدون دستکمگرفتن مخاطب، هم محبوب باشد و هم میلیونها تماشاگر را به سالنها بکشاند.
۰۱:۰۰
جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان تا پایان دوره هشتم، بسیاری از اجزای هویت خود را پیدا کرده بود؛ از جشنواره فجر استقلال یافته، در اصفهان مستقر شده، کودکان را به صندلی داوری رسانده و بخشی جداگانه برای رقابت فیلمهای ایرانی ایجاد کرده بود.
اما درست در همین مقطع، یک پرسش مهمتر پیش روی جشنواره قرار گرفت: چه فیلمی را میتوان واقعاً «فیلم کودک» نامید؟