03 مرداد 1402 – 06:26
ستارهشناسها برای اولینبار نشانههای دو سیاره با یک مدار مشترک را کشف کردند. این یافته میتواند درک دانشمندان از مدلهای سیارهای را متحول کند.

به گزارش سیتنا، منظومه شمسی را میتوان محیطی نسبتا بانظم درنظر گرفت. هر سیاره در مسیر خود و در فاصلهای مشخص به دور خورشید میچرخد یا به عبارتی، سرش به کار خودش است. به نظر میرسد اغلب منظومههای سیارهای کشفشده هم تابع این روند هستند.
اما براساس یک نظریه، دو سیاره میتوانند مداری مشترک داشته باشند. حالا به نظر میرسد این نظریه اثبات شده و ستارهشناسها برای اولین بار نشانههای وجود دو سیاره در یک مدار را در منظومهای سیارهای در فاصلهی ۳۷۰ سال نوری از زمین کشف کردهاند. چنین سیارههای هممداری در منظومهی شمسی وجود ندارند و تاکنون در اطراف هیچ ستارهای رصد نشده بودند. این یافته در صورت تأیید میتواند به بازنگری در مدلهای سیارهای بینجامد.
در منظومهی شمسی، سیارکهای هممدار با سیارهها که تروجان هم خوانده میشوند، پدیدها میتوان احتمال شکلگیری تروجانهای فراخورشیدی، بلکه شکلگیری منظومههای سیارهای را هم آشکار کرد.
برای مثال تصور میشود سیارهی مشتری به مروز زمان تروجانهای خود را جمعآوری کرده و از نقطهای نزدیک به خورشید به نقطهای دورتر منتقل شده است. به نظر میرسد این انتقال مدار جرمهای کوچکتر فرانپتونی موسوم به اجرام کمربند کویپر را مختل کرده است. در سال ۲۰۲۱، ناسا کاوشگری به نام لوسی را پرتاب کرد که در سال ۲۰۲۷ مأموریت بررسی شش تروجان سیارهی مشتری را آغاز و شباهت آنها با اجرام کمربند کویپر را بررسی خواهد کرد. بررسی سیارهی مشتریمانند PDS-70b میتواند به شفافسازی وضعیت مشتری هم کمک کند.
فعلا برای رسیدن به پاسخ باید منتظر باشیم. تیم پژوهشگرها دوباره باید در سال ۲۰۲۶ به منظومهی PDS 70 نگاه کنند تا ببینند آیا لکهی همراه PDS 70b بهعنوان جرمی هممدار در نقطهی لاگرانژی L5 حرکت میکند یا خیر.
انتهای پیام
