زمانی که گرند ریپابلیک در سال ۱۸۵۳ به آب انداخته شد، بسیاری از روزنامهها و نشریات دریایی آن را شگفتی مهندسی عصر خود توصیف کردند. در آن دوران بیشتر کشتیهای بزرگ اقیانوسپیما از چوب ساخته میشدند و هنوز استفاده گسترده از فولاد در صنعت کشتیسازی آغاز نشده بود. کشتی بخار گرند ریپابلیک با ابعاد فوقالعاده بزرگ خود استانداردهای جدیدی را در این صنعت تعریف کرد.
هدف اصلی از ساخت این کشتی، حمل بارهای حجیم در مسیرهای طولانی میان آمریکا، اروپا و سایر نقاط جهان بود. در آن زمان اقتصاد جهانی به سرعت در حال گسترش بود و نیاز به کشتیهایی با ظرفیت بالا بیش از گذشته احساس میشد. گرند ریپابلیک توانست پاسخ مناسبی به این نیاز باشد و برای مدتی عنوان بزرگترین کشتی چوبی ساختهشده در جهان را در اختیار داشته باشد.
شهرت این کشتی تنها به دلیل اندازه بزرگ آن نبود. ظاهر باشکوه، دکلهای عظیم، بادبانهای گسترده و فناوریهای پیشرفتهای که در ساخت آن استفاده شده بود، موجب شدند بسیاری از مردم برای دیدن آن به بنادر مراجعه کنند. در واقع گرند ریپابلیک به یکی از جاذبههای صنعتی زمان خود تبدیل شده بود.