وحید محمودی/ استاد اقتصاد دانشگاه تهران
کسی که درآمد ندارد، قدرت و یا حق انتخاب ندارد. هزینه – فرصت، متمایل به صفر است، یعنی زمان در اختیارش قیمتپذیر نیست. همچنین کسی که برای برونرفت از «تلۀ فقر درآمدی» مجبور است زمان فروشی کند، به عبارتی دچار فقر زمانی است. در ادبیات متعارف اقتصادی فقیر کسی است که درآمد ندارد و توانایی تأمین حداقل نیازهای اساسی خود و خانوادهاش را ندارد.