جریان تجارت خارجی با استفاده از شبکه گسترده مسیرهای زمینی و ریلی ادامه دارد
جوان آنلاین: جریان واردات کالا در شرایط موسوم به «محاصره دریایی» دشمن تروریستی رژیم امریکا ادامه دارد و ساختار حملونقل کشورمان توانسته است از مسیرهای جایگزین بهرهبرداری کند و ظرفیتهای زمینی و ریلی گسترده و بهرهگیری از زیرساختهای موجود سبب شده است محدودیتهای تحمیلی اثر قابل توجهی بر تأمین کالاهای اساسی و تجارت نداشته باشد. این روند مرهون مدیریت هوشمندانه لجستیک، توسعه کریدورها و هماهنگی میان دستگاههای اجرایی بوده و افزایش حجم مسیرهای جایگزین و ظرفیتهای ریلی امکان کاهش وابستگی به مسیرهای دریایی را فراهم و تابآوری اقتصادی را تقویت کرده است. این رویکردها، همراه با بهرهبرداری از ظرفیت تجارت با کشورهای همسایه و بهینهسازی فرایندهای داخلی، باعث حفظ امنیت تأمین کالاهای ضروری و استمرار تجارت پایدار خواهد شد.
تجاوز دشمن امریکایی- صهیونی در میدان اقتصاد ادامه دارد، اما کشورمان با بهرهگیری از شبکه گسترده مسیرهای زمینی و ریلی توانسته است محدودیتهای ناشی از آنچه را «محاصره دریایی» نامیده میشود و به معنای محدود کردن حرکت شناورها، پهلوگیری کشتیها و حتی تراکنشهای مالی مرتبط با حملونقل است، مدیریت کند، توان لجستیکی در کنار انعطافپذیری مسیرها و ظرفیت بالای زیرساختها، امکان استمرار واردات کالا را فراهم میکند.
شبکه گسترده مسیرهای زمینی کشور پهناورمان شامل جادههای ترانزیتی متعدد، مرزهای زمینی با کشورهای همسایه و کریدورهای ترانزیتی فعال، بستر مناسب برای انتقال حجم قابل توجهی از کالاها فراهم و امکان جایگزینی واردات از مسیرهای دریایی را ممکن میکند و با این ظرفیت در شرایط حساس این روزها، تهدیدهای خارجی نمیتوانند جریان تأمین کالاهای اساسی را متوقف کنند.
ساختار ریلی کشورمان نیز نقش کلیدی در استمرار تجارت دارد چراکه مسیرهای ریلی امکان اتصال به شبکههای بینالمللی را مهیا و ظرفیت بالایی برای ترانزیت کالا فراهم میکنند. مسیر ریلی چین به ایران، به ویژه اتصال آن به بندر آپرین، ظرفیت بالایی در توسعه ترانزیت فراهم میکند و سرمایهگذاری در این مسیرها ضمن آنکه سرعت جابهجایی کالا را افزایش میدهد بلکه هزینههای حملونقل را کاهش میدهد.
میزان تجارت قابل انتقال به مسیرهای زمینی و ریلی حدود ۳۰ تا ۴۰درصد برآورد میشود و ظرفیتهای موجود هنوز به بهرهبرداری کامل نرسیده است، بنابراین این وضعیت امکان افزایش سهم مسیرهای جایگزین و کاهش وابستگی به مسیرهای دریایی را فراهم میکند و انعطافپذیری سیستم حملونقل را بهبود میبخشد.