کرونا و تقابل دو محور تمدنی
فارغ از زمینهها و پیامدها و تبعات این ویروس اپیدمیک و پاندمیک، آنچه بواسطه کرونا، تبلوری عیان داشته است، رخنمایی تفاوتهای ماهوی و عملکردی دو گونه محور تمدنی است؛ محور تمدنی غربی با شناسه لیبرال – سرمایه داری و حاکم در دو سوی آتلانتیک (آمریکا و اروپا) و محور تمدنی اسلامی که بارزترین تجلیاش در شاخصترین کشور جهان اسلام یعنی جمهوری اسلامی ایران نمایان است.
کرونا پرده از شعارهای خوش رنگ و لعاب غربِ لیبرال ناظر بر حقوق انسانها و کرامت آدمیان و آزادی آنها و غیره… برداشت و به عیانترین شکل ممکن ثابت کرد که انسان در غرب به ماهوی وجودی نه تنها ارزش و اعتباری ندارد بلکه بهسان اسب رمان معروف «جورج اورول» است که وقتی کارکرد اقتصادی و سودآوریاش رو به زوال رفت، وجودش نیز باید مضمحل شود!
کرونا و داروینیسم اجتماعی در غرب
کرونا ثابت کرد که در جهانبینی غرب لیبرال همانطور که زمانی «آدام اسمیت» واضع نظریه اقتصادی لیبرالیسم گفته بود، انسانها خودخواه هستند و باید در جهت ارضای حس خودخواهی و سودطلبی خود آزادانه گام بردارند و حتی در این مسیر از قربانی کردن همنوعانشان نیز اکراه نداشته باشند؛ همان چیزی که از آن با عنوان «داروینسم اجتماعی» و «تنازع برای بقا» یاد میشود و در غربِ کرونازدهی این روزها، به عیانترین شکل ممکن تجلی یافته است.