در این یادداشت نگاهی خواهیم داشت به چگونگی برگزاری سیوهشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر در دلِ کرونا.
سوره سینما – محمدعلی حیدری : «کرونا» در ادبیات ما [ایرانیها] جدا از یک تهدید و یک بحران، تبدیل به یک شاخص دیگر نیز شده است و آن جدایی و تنهایی است. جدا از آدمها و جدا از همنوع خود! «کرونا» با آمدنش شکل دیگری را به زندگی داد و آن تصنعی بودن یک زندگی و ارتباط اجتماعی بود. شکلی که بدان تا حدودی عادت کرده و در این مسیر با سرعت در حال حرکت هستیم. اما آمدن «کرونا» جدا از تغییر برای زندگی با خود شیوهی جدیدی را هم به ارمغان آورد. ارتباط مجازی و بهرهگیری از شیوههای مدرن ارتباط بهوسیله [اسکایپ، واتسآپ و…] از آن جملهاند. باتوجه به استفاده و بهرهمندی از این شیوه و توقف نکردن در زندگی و رویدادهای مهم میتوان آلتراناتیو خوبی برای این ماجرا تعریف کرد.
با انتشار خبر برگزاری «سی و هشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر»، در میان مطبوعات و اهالی هنر و رسانه شاهد زمزمههای متفاوتی بودیم که مهمترین آن «عدم» برگزاری این رویداد و به تعویق انداختن آن بود. به تعویق انداختن، لغو، تعطیلی؛ از جمله راهکاهاریی هست که فیالبداهه به ذهنِمان خطور میکند بیآنکه به راهکارهایی دیگری بیاندیشیم یا فکر کنیم که میتوان راهکار دیگری نیز داشت. آیا میشود به این موضوع فکر! کرد که در شرایط «کرونا» برگزاری رویداد مناسب با مختصات «کرونایی» نیز قابل برگزاری است؟ آیا میشود فکر! کرد که هر شرایطی مختصات خاص خودش را میتواند داشته باشد؟