رهبر حکیم انقلاب، ۲۰ اردیبهشتماه همزمان با میلاد با سعادت حضرت علیبنموسیالرضا (ع) و در سالی که با عنوان «سرمایهگذاری برای تولید» مزین شده است، در دیداری صمیمانه با کارگران، به بیان نکاتی کلیدی و راهبردی درباره مسائل کار و تولید پرداختند. ایشان با تأکید بر نقش بنیادین کارگران در پیشرفت کشور، کار را دارای ارزشی والا دانسته و کارگر را ستون استوار اقتصاد ملی معرفی کردند. در این بیانات الهامبخش، محورهایی مهم همچون ارزشگذاری کار و کارگر، تأمین امنیت شغلی، جلوگیری از تعطیلی کارخانهها، امنیت شغلی کارآفرین، مهارت افزایی کارگران، ایمنی کارگر، حمایت از تولید داخلی، مشارکت کارگران در سود تولید، تأمین مسکن کارگری، تقویت فرهنگ محیط کار و توجه به تنوع نیروی کار با نگاهی آیندهنگر و دقیق مورد تأکید قرار گرفتند؛ مسائلی که میتوانند نقشه راهی مؤثر برای تحکیم پیوند میان تولید و معیشت باشند. در سلسله گزارشهای پیشرو، هر یک از این محورهای بهصورت جداگانه واکاوی و تلاش شده است ابعاد گوناگون آنها روشن و پیشنهادهایی کاربردی برای سیاستگذاران، کارفرمایان و بدنه کارگری کشور ارائه شود؛ دومین گزارش به تأمین امنیت شغلی کارگران میپردازد.
جوان آنلاین: نیروی کار، در مسیر پیشرفت اقتصادی و توسعه پایدار، ستون فقرات تولید و بهتبع آن جامعه محسوب میشود، اما این ستون، برای اینکه بتواند با قدرت بایستد و در مسیر رشد و شکوفایی حرکت کند، نیازمند سه مؤلفه حیاتی و پشتیبانی ملموس است؛ امنیت شغلی، ایمنی محیط کار و آرامش معیشتی. امنیت شغلی، یعنی نیروی کار از ثبات موقعیت خود مطمئن باشد و ترس از بیکاری ذهن او را درگیر نکند. این اطمینان، انگیزه و تعهد را افزایش میدهد و منجر به بهبود عملکرد و ارتقای بهرهوری میشود. ایمنی محیط کار نیز از دیگر نیازهای حیاتی است. وقتی کارگر در فضایی فعالیت میکند که از حداقل استانداردهای ایمنی برخوردار نیست،
جان و سلامت او به خطر میافتد و هزینههای انسانی و اقتصادی زیادی به جامعه تحمیل میشود. در کنار این دو، معیشت آبرومندانه نیز عاملی تعیینکننده است. نیروی کاری که دغدغه تأمین حداقلهای زندگی دارد، توان جسمی و روانی لازم برای تمرکز و نوآوری در کار را از دست میدهد. بیتوجهی به این سه محور، نهتنها کرامت انسانی نیروی کار را خدشهدار میکند، بلکه بر کارایی نظام تولید، اعتماد اجتماعی و مسیر توسعه نیز تأثیر منفی میگذارد. این موضوع فقط یک مطالبه کارگری یا دغدغه صنفی نیست، بلکه رویکردی انسانی و در عین حال راهبردی است که سیاستگذاران باید آن را جدی بگیرند. توجه به این نیازها، سرمایهگذاری بلندمدت روی آینده اقتصادی کشورمان است؛ آیندهای که در آن نیروی انسانی با انگیزه، سالم و مطمئن پایهگذار رشد پایدار خواهد بود.
در مسیر حرکت بهسوی توسعه اقتصادی پایدار و عادلانه، کمتر عاملی بهاندازه «نیروی کار» نقشآفرین و تأثیرگذار است. نیروی انسانی، صرفنظر از جایگاه شغلی و سطح تخصص، موتور محرک تولید ملی و قلب تپنده نظام اقتصادی هر کشور است. در واقع، وقتی سخن از رشد اقتصادی به میان میآید، نمیتوان از سرمایه انسانی غافل شد؛ سرمایهای که اگر خوب پرورده و حمایت شود، ضامن شکوفایی کشور خواهد بود، اما این سرمایه همچون هر دارایی ارزشمند دیگری، برای بقا و بهرهوری، نیاز به محافظت، احترام و رسیدگی دارد. کارگر یا کارمندی که هر روز در کارخانه، مزرعه، اداره یا کارگاه مشغول فعالیت است، برای اینکه بتواند نقش خود را بهدرستی ایفا کند، نیازمند حداقلی از ثبات، ایمنی و معیشت است. به عبارت دیگر، امنیت شغلی، ایمنی محیط کار و آرامش معیشتی سه محور اصلی و حیاتی هستند که نیروی کار برای پویایی، انگیزه و وفاداری به کار به آنها نیاز دارد.