به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دههی کرامت، فاصلهای نورانی میان میلاد حضرت فاطمه معصومه و میلاد امام رضا است؛ ایامی که در آن، مفهوم «کرامت» از یک واژهی اخلاقی، به یک سبک زندگی الهامبخش تبدیل میشود. این دهه، فرصتی است برای بازخوانی شأن انسان در نگاه دین؛ اینکه انسان، موجودی برخوردار از عزت الهی است و باید این گوهر را در خود و در روابطش با دیگران پاس بدارد. درک کرامت انسان، هم در جایگاه خود و هم در تعامل با دیگران، اصلی بنیادین در اخلاق و فرهنگ بشری است. آیهی «وَ لَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» از سورهی قرآن، یکی از روشنترین بیانات دربارهی شأن و منزلت انسان است؛ بیانی که نهتنها جایگاه او را در میان مخلوقات ترسیم میکند، بلکه مسئولیتی سنگین بر دوش فرد میگذارد. در جهانی که بسیاری از موجودات بر اساس غریزه حرکت میکنند، انسان با موهبت عقل، اختیار و استعداد تعالی، به مرتبهای از کرامت دست یافته که او را شایستهی خطاب الهی کرده است.
بنابر روایت تسنیم، در تفسیر این کرامت روایت ارزشمندرده است. احترام به دیگران، نه یک انتخاب اخلاقی ساده، بلکه یک وظیفهی الهی است.
جامعهای که در آن کرامت انسانی به رسمیت شناخته شود، از بسیاری از آسیبها مصون خواهد ماند. در چنین جامعهای، ظلم، تحقیر، تبعیض و بیعدالتی جایی برای رشد پیدا نمیکنند؛ زیرا هر فرد، خود را در برابر شأن الهی انسان مسئول میداند. روابط انسانی در این فضا، بر پایهی احترام متقابل و درک ارزش وجودی یکدیگر شکل میگیرد.
پس کرامت انسانی، پلی است میان زمین و آسمان؛ حقیقتی که اگر بهدرستی فهم و حفظ شود، میتواند انسان را به عالیترین مراتب قرب الهی برساند. انسانِ کریم، کسی است که هم خود را عزیز میدارد و هم دیگران را، و در این مسیر، نشانی روشن از بندگی آگاهانه و زیستِ شرافتمندانه را در سراسر زندگی خویش به نمایش میگذارد.