م.ا. بهآذین با فرارفتن از مرزهای واژگان، ترجمه را به پلی میان آرمانهای جهانی و رنجهای ملی تبدیل کرد. او با بازآفرینی شاهکارهای کلاسیک، ذائقهی ادبی ایرانیان را ارتقا داد و ضمن پیوند زدن هنر به تعهد اجتماعی، نام خود را به عنوان معمار آگاهیبخش فرهنگ معاصر ایران جاودانه ساخت.
م.ا. بهآذین با فرارفتن از مرزهای واژگان، ترجمه را به پلی میان آرمانهای جهانی و رنجهای ملی تبدیل کرد. او با بازآفرینی شاهکارهای کلاسیک، ذائقهی ادبی ایرانیان را ارتقا داد و ضمن پیوند زدن هنر به تعهد اجتماعی، نام خود را به عنوان معمار آگاهیبخش فرهنگ معاصر ایران جاودانه ساخت.
به گزارش خبرنگار سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، م.ا. بهآذین (محمود اعتمادزاده)، که در تاریخ ادبیات ایران بهعنوان «پدر ترجمهی مدرن و متعهد» شناخته میشود، روشنفکری چپگرا بود که قلم را برای آگاهیبخشی به کار بست. او با نگارش داستان بلند «دختر رعیت» (۱۳۳۱)، نخستین نمونههای جدی رئالیسم اجتماعی را در ایران بومیسازی کرد و با ترجمههای علمیشدهاش، استانداردهای حرفهای این رشته را ارتقا داد.
واکاوی دقیق تأثیرات شگرف ترجمههای او بر بافتار اجتماعی و فرهنگی ایران در دهههای ۳۰، ۴۰ و ۵۰ شمسی قابل توجه است. بهآذین «جهانبینش» ایرانیان را بازتعریف میکرد و استانداردهای حرفهای ترجمه را دگرگون کرد.
