محققان در پژوهشی جدید به بررسی عواملی پرداختهاند که بر مدت زمان ماندگاری زندگی زناشویی در ایران اثر میگذارند و تلاش کردهاند تصویری آماری از الگوی طلاق و دوام ازدواج در کشور ارائه دهند.
به گزارش ایسنا، ازدواج در قوانین ایران نوعی تعهد دوطرفه است که زن و مرد را به زندگی مشترک و تعامل مداوم با یکدیگر متعهد میکند. این پیوند، پایه شکلگیری خانواده است؛ نهادی که نقش مهمی در حمایت جسمی و روانی اعضا و همچنین تقویت جایگاه اجتماعی آنها دارد. با این حال، خانواده همیشه نمیتواند اختلافها و تنشهای درونی را به شکلی پایدار مدیریت کند. وقتی تعارضها شدت میگیرند، احتمال گسست پیوند زناشویی افزایش مییابد و طلاق رخ میدهد. طلاق تنها یک رویداد فردی نیست، بلکه پیامدهای اجتماعی گستردهای دارد و میتواند بر ساختار نسلها و روابط اجتماعی اثر بگذارد. به همین دلیل، شناخت عوامل مؤثر بر دوام یا فروپاشی ازدواج، از نظر اجتماعی اهمیت زیادی دارد.
در دهههای اخیر، همزمان با تغییرات اجتماعی و فرهنگی، الگوی ازدواج و طلاق در بسیاری از کشورها دگرگون شده است. در ایران نیز با افزایش جمعیت از حدود ۵۶ میلیون نفر در سال ۱۳۷۰ به حدود ۸۵ میلیون نفر در سال ۱۴۰۲، تعداد ازدواج و طلاق هر دو افزایش یافتهاند. تعداد طلاق از حدود ۳۹ هزار مورد در سال ۱۳۷۰ به بیش از ۲۰۴ هزار مورد در سال ۱۴۰۱ رسیده است. در عین حال، پس از اوج ازدواج در سالهای ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱، روند ازدواج کاهش یافته اما طلاق تقریباً روdomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();