از روزی که رضا درویش عهدهدار کار مدیریت در باشگاه پرسپولیس شده، با یحیی گلمحمدی چالش داشته است.
حذف پرسپولیس از گردونه لیگ قهرمانان آسیا، همانطور که انتظارش میرفت، بدون عواقب نبود. بخشی از این عواقب را درست در دقایق پایانی بازی با تیم قطری میشد دید. هواداران عصبانی بودند و به جای ناامیدنشدن، در حال کشیدن طرح و نقشهای بودند تا اعتراضشان را به شکل ملموستری نسبت به شرایط باشگاه ابراز کنند. هدف دو نفر بیشتر نبود؛ رضا درویش، مدیرعامل و یحیی گلمحمدی، سرمربی پرسپولیس. شعار مشترک «حیا کن، رها کن» همین دو نفر را نشانه رفته بود. عدهای آن را خطاب به مدیرعامل باشگاه فریاد میزدند و عدهای دیگر یحیی را مورد سرزنش قرار دادند. اگرچه طرفین در انتهای دیدار در تلاش برای آرامکردن شرایط بوده و حتی از هواداران باشگاه هم عذرخواهی کردهاند، ولی ناگفته پیداست، فضا ملتهبتر از چیزی است که بشود تصور کرد؛ حتی اگر مدیرعامل باشگاه بگوید مشکلی با یحیی ندارد و خلق چنین داستانی، زاییده ذهن رسانههاست. حالا که یکی، دو روز از آن اتفاق ناخوشایند گذشته و پرسپولیس مقابل دیدگان مشتاق هواداران خودی شکست خورده، شاید بشود به دور از فضای احساسی، ماجرا را در یک قالب کلیتر دید. اینکه چه کسی باید برود تا پرسپولیس از بحرانی که در آن گیر آمده، رها شود.
یحیی باید برود