تاریخ معماری ایران را نمیتوان تنها در گاهشماریهای سنگی و ملاتهای بیجان جستوجو کرد؛ بلکه برخی بناها حافظه روانی، معنوی و سیاسی یک ملت را در جرزها و طاقهای خود نگه میدارند.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: با ورود اسلام به ایران، نخستین شبستان ساده خشت خام به سبک خراسانی در سال ۱۵۶ هجری قمری در همین مکان برپا شد. در سال ۲۲۶ هجری قمری و به دستور معتصم عباسی، بنای پیشین تخریب و مسجدی ستوندار با سقفی چوبی و الگویی متاثر از معماری سامرا جایگزین آن شد که هنوز بخشهایی از ستونها و دیوارهای خشتی آن در گستره بنا نفس میکشند. اما شکوهمندترین تحول بنا در عصر سلجوقی رخ داد؛ جایی که معماران ایرانی الگوی مساجد شبستانی عربی را کنار زدند و ساختار چهارایوانی را بنا کردند. این بنا دایرهالمعارف زندهای از ۱۵ قرن هنر و پایداری ایرانی است که لایههای آل بویه، سلجوقی، ایلخانی، مظفری، تیموری، صفوی و قاجار را در دل خود ثبت کرده.
دوگانه سکوت آجر و خروش کاشی