نویسنده:
حمیدرضا شعیری
انتشارات:
سخن
ﻣﻌﺮﻓﺖ زﺑﺎن ﻫﻤﮥ ﻗﺪرت ﺧﻮد را ﻣﺪﯾﻮن ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺧﻮد اﺳـﺖ. و اﯾـﻦ ارﺗﺒﺎط ﻓﻘﻂ در ﮔﺮو واژﮔﺎن و زﺑﺎن ﮐﻼﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻔﺎوت در اﯾﻦ اﺳـﺖ ﮐﻪ ﮐﻼم ﻓﺮﯾﺎد آﺷﮑﺎر اﺳﺖ. اﻣﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻓﺮﯾﺎد ﺧﺎﻣﻮش اﺳت. آﯾﺎ ﻫﯿﭻ وﻗـﺖ از ﺧﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪه اﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ و ﮐﻼم ﮐﺪام یک تاثیر ﺑﯿﺸﺘﺮی دارﻧـﺪ؟ زﺑـﺎن ﮐﻼﻣﯽ آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ اﺑﺘﺪا دﯾﺪه ﻣﯽﺷﻮد ﺑﯿﺎن می کند. ﭘﺲ ﮐﻼم ﺑﯿﺎن ﻏﯿﺮ ﻣﺴـﺘﻘﯿﻢ اﺳﺖ. ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﯿﺎن ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ دﯾﺪه میﺷﻮد است. ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻼم واﺳـﻄﻪای ﺑﯿﻦ ﻣﺎ و دﻧﯿﺎﺳﺖ. اﻣﺎ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﺎ را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ دﻧﯿﺎ ﭘﯿﻮﻧﺪ می دهد. در ﻫﺮ ﺣـﺎل ﭼﻪ ﮐﻼم و ﭼﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺗﺠﻤﻊ دال و ﻣﺪﻟﻮل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻗﺪرت میﺑﺨﺸﺪ و ارﺗﺒﺎط را ﻣﻌﻨﺎدار ﻣی کند. ﺳﻮﺳﻮر ﻫﻢ ﺑﺮ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺗﺄﮐﯿﺪ دارد ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﯿﺖ زﺑﺎن در ﮔﺮو ﺗﺠﻤﻊ دال و ﻣﺪﻟﻮل اﺳﺖ. در ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﻮارد اﯾـﻦ وﺣـﺪاﻧﯿﺖ دو وﺟﻬﯽ را ﺑﻪ وﺣﺪاﻧﯿﺖ اﻧﺴﺎن ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮده اﻧﺪ ﮐﻪ دارای ﺟﺴـﻢ و روح اﺳﺖ. ﺣﺘﯽ می ﺗﻮان اﯾﻦ وﺣﺪاﻧﯿﺖ را ﺑﺎ ﺗﺮﮐﯿﺒـﯽ ﺷـﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﻣﻘﺎﯾﺴـﻪ ﻧﻤﻮد؛ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل آب ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از ﻫﯿﺪروژن و اﮐﺴﯿﮋن اﺳﺖ. اﻣﺎ اﮔﺮ ﻫﺮ از اﯾﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ را ﺟﺪای از ﻫﻢ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻫﯿﭻﮐﺪام ﺑـﻪ ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ ﺧﺎﺻـﯿﺖ آب را ﻧﺪارﻧﺪ.