زبان یک نقش اصلی (ایجاد ارتباط) و سه نقش فرعی (تکیه گاه اندیشه، حدیث نفس، ایجاد زیبایی هنری) بیش ندارد؛ نهایت آنکه دومین نقش زبان، یعنی تکیه گاه اندیشه، چندان در خورد ارزش و اهمیت است که می توان آن را همسنگ نقش اصلی آن دانست.
این خصوصیت اصلی زبان را مارتینه «تجریه ی دوگانه» می نامد: تجزیه ی اول تقسیم کلام به تکواژ و تجزیه ی دوم تقسیم تکواژ به واج. بنابراین زبان همیشه دو سطح متفاوت دارد: سطح اول تکواژها و سطح دوم واج ها. و این است فصل ممیز زبان از دیگر دستگاه های نشانه و حتی از دیگر نهادهای اجتماعی.
منبع : ایران کتاب
