20 / 04 /1402
به گزارش گروه آموزش و دانشگاه خبرگزاری علم و فناوری آنا، بهروز محمودی بختیاری، دانشیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران، در اثر تازه خود به مطالعه زبانشناسانه آثار سعدی پرداخته است. کتاب «گواهنمایی در نظم و نثر سعدی؛ مطالعهای در سبکشناسی پیکرهبنیاد» با نام اصلی «Evidentiality in Sa’dī’s Poetry and Prose; A Corpus Stylistic Study» نتیجه پژوهشهای مشترک محمودی بختیاری و معصومه مهرابی، استادیار دانشگاه آیتالله بروجردی درباره زبان سعدی است.
محمودی بختیاری در توضیح مفهوم «گواهنمایی» و رویکرد این پژوهش گفت: «این کتاب نخستین اثری است که گواهنمایی را به مثابه ابزاری تحلیلی در بررسی سبکشناختی آثار ادبی معرفی میکند. گواهنمایی شیوۀ رمزگذاری زبان (یا مقولهای دستوری) برای مشخص کردن «منبع اطلاع» است. در زبانهایی که از این مقولۀ دستوری برخوردارند زمانی که گوینده پارهگفتاری را بیان میکند، با استفاده از این مقولۀ دستوری مشخص میکند که آنچه را که بر زبان جاری کرده، شخصاً دیده یا شنیده است، و یا آن را از رهگذر استنباط و حدس و گمان خود بیان کرده است.
این زبانشناس و پژوهشگر ادبیات نمایشی درباره ساختار کتاب توضیح داد: تمرکز این کتاب بر نمونههای گواهنمایی در سه اثر مهم شیخ سعدی شیرازی یعنی بوستان، گلستان، و غزلیات است. کتاب در پنج فصل تنظیم شده است؛ فصل اول به بررسی مفهوم گواهنمایی به لحاظ زبانشناختی، تعریف آن، تنوع شیوههای کدگذاری، گواهنمایی در زبانهای مختلف دنیا (و به ویژه شیوۀ کدگذاری آن در زبان فارسی) اختصاص دارد. فصل دوم به لحاظ نظری به مفهوم گواهنمایی میپردازد و به این سوال پاسخ میدهد که چرا گواهنمایی را میتوان به عنوان ابزاری کاربردشناختی و در عین حال ابزاری سبکشناختی استفاده کرد.