کاوشگران وویجر بیرون منظومه شمسی چه می‌کنند؟

به گزارش سیتنا، ۴۵‌ امین سالگرد پرتاب فضاپیمای وویجر۱، یکی از دوقلوهای نمادین بشر است که به کیهان فرستاده شده‌اند. (یکی دیگر از این دوقلوها، وویجر ۲، چند هفته زودتر پرتاب شده بود.) این دو فضاپیما اکنون در فضایی تاریک، و در دوردست‌ها و فضایی بین‌ستاره‌ها- با فاصله‌ای بیش از ۱۷ میلیارد کیلومتر دورتر از خانه، جایی که خورشید ما همانند هر ستاره درخشان دیگری به نظر می‌رسد، هنوز در حال انجام کاوشهای علمی هستند.

لیندا اسپیلکر، دانشمند پروژه وویجر در آزمایشگاه پرتاب جت ناسا، که در سال ۱۹۷۷، یعنی سالی که کاوشگرها به فضا پرتاب شدند در آژانس شروع به کار کرد، می‌گوید: «من در تمام دوران کاری‌ام، مسیر وویجر را دنبال کرده‌ام، و از این موضوع شگفت‌زده هستم که این فضاپیماها، وویجر ۱ و ۲ تا چه زمانی می‌توانند به راه خود ادامه دهند و از مکان‌هایی جدید که هیچ فضاپیمایی تاکنون از آنجا بازماموریت وویجر نوشته، می‌گوید: «صفحات طلایی، قطعه‌ای از تمدن بشری، قطعه از تکنولوژی با درج تاریخ ۱۹۷۰ بر روی آن است که قرار است ماندگار شود. قرار است که آنها برای میلیاردها سال دوام بیاورند. قرار است بیشتر از سیاره‌ای که از آن آمده‌اند، دوام بیاورند. این موضوعی بسیار شگفت‌انگیز است.»

بل حدس می‌زند که نهایتا این بیگانگان نیستند که فضاپیمای ما را پیدا می‌کنند، بلکه نوادگان خود ما نهایتا آن را شناسایی خواهند کرد. او می‌گوید: «به پیش‌بینی من، این پیام واقعا برای ما خواهد بود. نهایتا ما کسانی خواهیم بود که می‌رویم و آن را پیدا می‌کنیم، و در آینده‌ای دور، زمانی که سفر به فضا آسان خواهد شد و توریست‌ها برای دیدن وویجرها به فضا خواهند رفت، از آن بازدید می‌کنند. در آن زمان با خود فکر خواهیم کرد، آیا این یکی از شگفت‌انگیزترین کارهایی نبوده که گونه ما در قرن بیستم انجام داده است»

انتهای پیام