گروه اجتماعی- ابوالقاسم رحمانی: ماجرای «آب هست ولی کم است» هر قدر و هر زمانی که مایه طنز و شوخیهای مجازی بود، حالا واقعیتی انکارناپذیر و جدیتر از همیشه است. هر رسانهای را که نگاه میکنیم، اخبار را که بالا و پایین میکنیم، به اظهارات مسئولان و کارشناسان که رجوع میکنیم، همه از جدی بودن ماجرای کمآبی در کشور نوشته و گفتهاند. جدیتر از همیشه! الان مهرماه را پشت سر گذاشتهایم و در همین تهران خودمان، در تمام مهرماه، جز یک بارندگی خفیف، شاهد هیچبارش دیگری نبودیم، وضعیت سدها بهشدت نگرانکننده است و حتی زمزمههایی مبنیبر قطعی آب در روزهای آینده آن هم در فصول سرد سال به گوش میرسد. چقدر از این ماجرا مربوط به تغییرات اقلیمی است؟ چقدر مربوط به عدم مدیریت صحیح منابع؟ چقدر… . شاید متر و معیار دقیقی وجود نداشته باشد، اما به هرشکل، ما الان دقیقا وسط یک بحران عجیب و شرقی کشور منطقه بیابانی و کویری است و بارش سالانه خیلی نیست و بین 150-100 میلیمتر است ولی در نیمه غربی بهخصوص کرمانشاه، ایلام و چهارمحال که سرچشمه رودهای بزرگ هستند، کاهش بارندگی از 50-30 درصد در این استانها کمبود جدی در منابع آبی ایجاد کرده است. بهطورکلی هیچاستانی در کشور نیست که از حدود 20 درصد بارندگی کمتر از نرمال داشته باشد، یعنی همه کشور دچار خشکسالی شدهاند بهخصوص نیمه غربی، جنوب غربی و جنوب و نیمه شرقی. یعنی غالب کشور خشکسالی شدیدی را سپری کردهاند و نتیجه همین شده که اشاره کردید، دبی رودخانهها کاهش یافته، انرژی برقابی از چرخه تولید خارج شده وخسارت هنگفتی در کشاورزی وارد کرده اما برای سال آینده تنش آبی بخشی از این امر است و حتی بر آب شرب که در خیلی از شهرها از آب جاری تامین میشد اثر شدید خود را گذاشته است، همچنین به دلیل کمبود بارش و گرمتر از نرمال شدن هوا در زمستان گذشته بارش برف کمتر بود و زودتر از موعد هم ذوب شد، درنتیجه کمبود جدی را در آب شرب در خیلی از نقاط شاهدیم.»