انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در حالی برگزار میشود که غیررقابتی بودن انتخابات در اکثر ایالتها و تاثیر آرای کالج الکترال (مجمع منتخبان / گزینندگان)، تاثیر رای مردم در انتخاب رئیسجمهوری آینده را مخدوش کرده است.
یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا، نه با کسب اکثریت آرای مردمی بلکه از طریق سیستمی به نام کالج الکترال که آرای الکترال را به ۵۰ ایالت و ناحیه کلمبیا که عمدتاً بر اساس جمعیت آنها تخصیص میدهد، رئیس جمهور می شود و به کاخ سفید راه مییابد.
۵۳۸ رأی کالج الکترال بین ۵۰ ایالت و ناحیه کلمبیا تقسیم شده است. هر ایالت بسته به تعداد نمایندگان کنگره خود حداقل سه رای می گیرد. کرسی های کنگره به هر ایالت بر اساس جمعیت آنها اختصاص داده می شود. بنابراین، کوچکترین ایالتها سه رای کالج الکترال دارند (آنها دو سناتور و یک عضو کنگره دارند). واشنگتن دی سی نیز سه رای به خود اختصاص می دهد.
پرجمعیت ترین ایالت ها آرای الکترال بیشتری به خود اختصاص می دهند: کالیفرنیا ۵۴ رای الکترال به دست آورد (دارای دو سناتور و ۵۲ ناحیه کنگره)، تگزاس ۴۰، فلوریدا ۳۰، نیویورک ۲۸ و غیره. تقریباً در همه ایالت ها، نامزد پیروز تمام آرای الکترال را می گیرد. هر نامزدی که ۲۷۰ یا بیشتر رای الکترال به دست آورد، رئیس جمهور می شود.
مجمع منتخبان در ۱۷ دسامبر دور هم جمع خواهند شد تا رسماً رای خود را به صندوق بیندازند و نتایج را به کنگره ارسال کنند. نامزدی که ۲۷۰ رای الکترال یا بیشتر به دست آورد، رئیس جمهور میشود.