گروه سینما و تلویزیون: وقتی فیلمِ «فیلمی کوتاه درباره کشتن» در اواخر ١٩٨٨ بهعنوان برنده جایزه اولِ فیلم اروپا (فلیکس) معرفی شد، فقط تعدادِ اندکی از سینماروها با نام و آثارِ کیشلوفسکی آشنا بودند. انتخابِ فیلمِ عجیب و ستیزهجویانه کیشلوفسکی از سوي داوران از میان فیلمهای «بالهای آرزو» ویم وندرس و «خداحافظ بچهها» لویی مال، اقدامی حسابشده و تحریکآمیز به نظر میرسید؛ هم بهمنزله نوعی اعلامِ استقلال اروپا از ارزشهای سرگرمکننده هالیوودی بهشمار میرفت و هم اقدامی علیه سنت چاپلوسانه فستیوالی انتخابِ نامهای بزرگِ سینما بود.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه شرق، کیشلوفسکی پیش از این بهعنوان یک مستندساز شهرت داشت. درحالیکه فیلمهای داستانی کوتاهِ مهمی چون (Camera Buff ١٩٧٥) و «بدون پایان» (١٩٨٤) را ساخته و چندین جایزه از جشنوارههای بینالمللی بهخاطرِ فیلمهای دیگرش به دست آورده بود، اما همواره تحتالشعاعِ فیلمسازانِ دیگرِ لهستانی چون آندره وایدا، کریستوف زانوسی و آنی یژگاهولند قرار داشت. بهعلاوه کیشلوفسکی با قالبِ معمولی یک «فیلمساز مهم» جور نبود: یک استادِ سینما که کارهای اخیرش را عمدتا تلویزیون سرمایهگذاری کرده بود و آثارش تعمدا کمهزینهاند.