مهدی شامحمدی، کارگردان فیلم سینمایی «مجنون» در یادداشتی تحت عنوان؛ هیچ کس را وطن پرستتر از تو ندیدم! نوشت:
میانه دهه شصت زمانی که چهار پنج ساله بودم هرگاه تصویر امام بر صفحه تلویزیون ۱۴ اینچ سیاه و سفیدمان نقش میبست، میدویدم و صفحه تلویزیون را به نیت صورت امام میبوسیدم. هربار با ذوق به پدرم نگاه میکردم تا مثل همیشه لبخندی بزند و و تاییدم کند.
زمانی که امام رحلت کردند غم بزرگی بر دلم حاکم بود ولی بزرگترین نگرانیام مردی بود که جایش راگرفته بود. در عالم کودکی نمیتوانستم کسی را در قلبم جایگزین امام کنم. به هر حال گذشت. اولین باری که ایشان را از نزدیک دیدم در حادثه زلزله بم بود که برای فیلمبرداری رفته بودم. شرایط خاصی پیش آمد که شرح آن از حوصله این متن خارج است، همینقدر بگویم که من بودم و دوربینم و آقا و چند محافظ و هیچکس دیگری نبود. ایشان برگشت و به سمت دوربین من لبخند زد و دست بلند کرد؛ و من خوشحال از شکار لحظهای ناب ولی زمانی گذشت تا من بفهمم که این لبخند زدن و دست بلند کردن برای دوربین من نیست برای من بود و تا زمانی که جواب ایشان را ندادم به حرکتشان ادامه دادند. بعد از آن همه چیز برای من تغییر کرد. آن نگاه و آن لبخند برای من حجت شد. انگار جادو شده باشم. انگار این مرد در یک آن برایم به قهرمانی بزرگ تبدیل شد. قهرمانی که در طول بیست سال گذشته برایم شد همهی ایران. هیچ وقت هیچکس را وطن پرستتر از او ندیدم؛ و شجاعت برای من با وجود ایشان تعریف میشود.