نمایش میدانی پدیده نوظهوری است که طی سالهای اخیر بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته و تماشاگران علاقهمند را به سمت خود جذب کرده است. سال ۱۳۸۳ بهزاد بهزادپور با «شب آفتابی» برای نخستین بار این هنر را معرفی کرد و در ادامه نمایش میدانی تبدیل به گونهای محبوب شد. فصل دوم «جهان بانو» تازهترین نمایش میدانی است که این شبها به تهیهکنندگی علی اسماعیلی و کارگردانی حسن بزرا در بوستان ولایت روی صحنه میرود و روایتگر زندگی زنان تاثیرگذار تاریخ از گذشته تا امروز است. «جهان بانو» محصول سازمان هنری رسانهای اوج است که با مشارکت اداره کل فرهنگی شهرداری تهران و به همت موسسه سیمای ققنوس روی صحنه میرود. گفتوگویی با کارگردان این نمایش میدانی داشتهایم که میخوانید.
از سختیهای اجرای نمایشهای میدانی بگویید.
نمایش میدانی و تئاتر به دلیل زنده بودنش است که بیبدیل و خاص است و نفس به نفس تماشاگر پیش میرود. از این رو در تئاتر و نمایشهای اینچنینی بین تماشاگر و صحنه یک بده بستان دو طرفه رخ میدهد. در هر صورت در نمایشهای زنده، امکان خطا وجود دارد. سینما و تلویزیون نیست که بشود کات داد و آن را مجدد تکرار کرد. زمانی که در اتاق فرمان، نمایش میدانی شروع میشود، چون همه کار پلی بک و ضبط شده است و تمام دیالوگها و موسیقیها ضبط شدهاند، دیگر امکان ایست وجود ندارد. حالا هر اتفاقی در صحنه رخ دهد، دکوری بیافتد، انفجاری اشتباه زده شود، انفجار عمل نکند، نور به موقع وارد صحنه شود یا نشود، بازیگر سر جای خود نباشد و… دیگر این اتفاقات جزو خطاهای نمایش میشود، اما به دلیل آنکه اعضای تیم از بهترینهای سینما، تلویزیون و تئاتر و همگی در کار خودشان مدعی هستند، بسیار انگشتشمار اتفاقاتی از این دست رخ میدهد که البته در نمایش زنده امری طبیعی است.