اقتصاد۲۴- «تشکلهای کارگری در ایران دچار ضعف ساختاری هستند و قدرت چانهزنی کارگران در سطوح مختلف به شدت تنزل یافته است»؛ اینها نتایج کلیِ گزارش مردادماهِ مرکز پژوهشهای مجلس با عنوانِ «آسیبشناسی تشکلهای کارگری در ایران، با رویکرد منابع قدرت» است.
این پژوهش در حالت کلی، ضعف تشکلها را در چند محورکلیدی خلاصه کرده است: اولین محور، ضعف امنیت و مصونیت نمایندگی است که برآمده از عللی مانند عدم تمدید قرارداد کاری نمایندگان شجاع و مطالبهگر، کاهش توان چانهزنی کارگران در سطوح کارگاهی، منطقهای و ملی، ترکیب معیوب اعضا در شورایعالی کار و وابستگی و عدم استقلال تشکلهای کارگری است.
محور دوم، «بحران نمایندگی تشکلهای کارگری» است به این شکل که تضعیف سهجانبهگرایی به ضرر نمایندههای تشکلهای کارگری، گسترش کارگران فصلی و موقت و گسترش بخش غیررسمی اقتصاد کشور موجب شده تا بسیاری از کارگران در ایران بدون داشتن چتر حمایتی از سوی تشکلها باشند؛ به عبارتی تشکلهای کارگری از بسیاری از کارگران نمایندگی نمیکنند و این وضعیت که همان «بحران نمایندگی» است به معنای افتِ «قدرت سازمانی- تشکیلاتی تشکلهای کارگری» است.