ایشان به درستی «مهارت‌افزایی» را پیش‌شرط پیشرفت کشور دانستند و از سیستم آموزشی (مدارس و دانشگاه‌ها) خواستند تا به سمت آموزش‌های فنی و حرفه‌ای حرکت کنند. جوان امروز ما یا «پشت‌میزنشین» شده یا «بیکار». تا زمانی که مهارت فنی در جامعه به عنوان «شرافت کاری» شناخته نشود و دستگاه‌های متولی، گواهینامه‌های مهارتی را به اشتغال واقعی پیوند نزنند، این چرخه معیوب ادامه خواهد داشت.

عزای واقعی در سوگ رهبر شهید، سیاه‌پوش کردن شهر نیست، بلکه «عمل به منشور معیشتی او» است. مسئولانی که امروز در صف اول تجلیل از آن عزیز ایستاده‌اند، بدانند: اگر «حال کارگر» خوب نشود، «حال اقتصاد کشور» هرگز خوب نخواهد شد. ما جامعه کارگری اجازه نخواهیم داد که دغدغه‌های ایشان در باب «امنیت شغلی»، «عدالت در دستمزد» و «مقابله با مافیای واردات» در آرشیو‌ها خاک بخورد. این منشور، نقشه راه ما برای اصلاح ساختار‌ها و نجات تولید ملی از چنگال دلالان است.

ل.ق