بازار مصالح ساختمانی ایران در پایان خرداد ۱۴۰۵ وارد وضعیتی متناقض شده است: ظرفیت اسمی تولید سیمان، فولاد و بسیاری از نهادههای اصلی برای پاسخگویی به نیاز داخلی وجود دارد، اما محدودیت برق و گاز، افزایش هزینه حملونقل، نوسان ارز و رکود ساختوساز اجازه نمیدهد این ظرفیت به عرضه پایدار تبدیل شود.
گزارش تازه معاونت اقتصادی و برنامهریزی اتاق اصناف ایران نشان میدهد عرضه مؤثر مصالح در سطح «متوسط رو به پایین»، تابآوری زنجیره تأمین «پایین» و ریسک بازار «بالا» ارزیابی شده است. نتیجه این وضعیت، افزایش هزینه ساخت بدون رونق معاملات است؛ همان شرایطی که از آن با عنوان رکود تورمی یاد میشود.