به گزارش خبرنگار مهر؛ ایران به عنوان کشوری واقع در کمربند خشک و نیمهخشک جهان، دهههاست که با بحران کمآبی مزمن و کاهش محسوس بارش دست و پنجه نرم میکند. بر اساس برآوردهای صورت گرفته میزان حجم بارندگی سالانه کشور حدود یکسوم میانگین جهانی است و در سالهای اخیر به دلیل تغییرات اقلیمی، افزایش دما و کاهش بارشها، این وضعیت بحرانیتر شده است.
به عقیده بسیاری از کارشناسان، رشد جمعیت و تمرکز آن در کلانشهرها، توسعه ناپایدار کشاورزی پرمصرف و فرسودگی زیرساختهای انتقال و توزیع آب، فشار مضاعفی بر منابع محدود آبی کشور وارد کرده است. بر اساس آمار رسمی، بیش از ۷۰ درصد منابع آب تجدیدپذیر ایران مصرف شده و برخی دشتها دچار افت شدید سطح آب زیرزمینی هستند. در چنین شرایطی، اتکا به فناوریهای نوین و تحولآفرین به جای رویکردهای سنتی مدیریت منابع آب، ضرورتی اجتنابناپذیر است.