ژیلا صادقی مجری تلویزیون میگوید: من اصلاً به این فکر نمیکنم که ایران بدون آقای خامنهای چگونه خواهد بود. در برنامههایی که اجرا میکردم، معمولاً مهمانانی در مقابل من مینشستند که پس از «جنگ ۱۲ روزه»، نگاهشان نسبت به نظام و مقام رهبری دچار تحولی بنیادین شده بود. این تحول حتی در میان کسانی که در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» حضور داشتند یا در اغتشاشات شرکت کرده بودند، بدون استثنا دیده میشد. آنها پس از درک قدرت واقعی کشور و مشاهده حکمتِ مرد اول کشور، متوجه شدند که در اعماق وجودشان، پیوندی عمیق با ایشان دارند. در واقع، آنها رهبر را همچون «پدر معنوی» خود میدیدند.
صادقی گفت: بهیاد دارم روز صبح که به طور رسمی اعلام شد مقام معظم رهبری شهید شدهاند، من و آقای خسروی بلافاصله خودمان را به شبکه سه رساندیم. از بامداد همان روز ما روی آنتن بودیم. من بغض شدیدی داشتم و تمام مدت سعی میکردم گریهام را کنترل کنم، اما مدیر شبکه از من خواست که با صلابت کامل اجرا کنیم تا دشمن نتواند از این نقطه ضعف و از اندوه ما استفاده کند. واقعاً سخت بود؛ ما در تمام آن روزها، حتی برای یک ثانیه هم اجازه ندادیم عزای عمومی باعث سستی شود و با قدرت به کارمان ادامه دادیم.