۱۴۰۳/۱۰/۱۲ ۱۳:۳۸
پرسش:
عدهای با ژست روشنفکری دینی میگویند: امام حسین علیهالسلام شهید نشد که ما گریه کنیم و توی سر و کله بزنیم. باید راه حسین را شناخت، حسین به این عزاداریها نیاز ندارد. آیا بر اساس روایات این نکته درست است و یا این که این سخن برخلاف نظر معصومان علیهمالسلام است؟
پاسخ:
بخش عظیمی از فهم و انتقال مفاهیم متعالی، از طریق پیوند خوردن با احساسات پاک که گریه اوج آن است، امکانپذیر است. گریه کردن در سوگ امام حسین علیهالسلام و شهدای کربلا، تجدید بیعت با عاشورا و فرهنگ شهادت و تغذیه فکری و روحی به وسیله این مکتب است. اشک ریختن نشانه پیوند قلبی با اهلبیت علیهمالسلام و نوعی قرارداد مودّت با امام حسین علیهالسلام است. روایات فراوانی درباره ثواب عزاداری و گریستن بر مصائب امام حسین علیهالسلام نقل شده که در آنها شیعیان به این امر تشویق و ترغیب شدهاند.
در این نوشتار به برخی از روایات گریه بر سیدالشهداء پرداخته میشود.
1. روایات گریه بر امام حسین علیهالسلام
اهلبیت علیهمالسلام بهویژه امام سجاد علیهالسلام و اهلبیت امام حسین علیهالسلام، پس از واقعه کربلا با بهکارگیری روشهایی به ظاهر غیرسیاسی، در قالب حرکتی فرهنگی و معنوی، موجب شدند تا یاد واقعه عاشورا و مصائب اهلبیت در تاریخ ثبت شود و راه و هدف امام حسین علیهالسلام از تحریف و وارونه سازی محفوظ بماند و پیام آن به درستی به جامعه منتقل شود. یکی از اقدامات اهلبیت برای تداوم مبارزه و پاسداشت نهضت حسینی، عزاداری علنی و گریه بر شهدای کربلا بود که نوعی مبارزه منفی با حکومت یزید محسوب میشد. همه بازماندگان بنیهاشم و زنان اهلبیت و ائمه معصومین علیهمالسلام به این امر اهتمام داشتند (1) و دیگران را به این امر تشویق میکردند.
در ادامه برخی از روایات فضیلت گریه و عزاداری بر امام حسین علیهالسلام ذکر میشود.