روزی نهچندان دور، شاید بزرگترین نگرانی بشر نه انفجار جمعیت، بلکه خاموش شدن تدریجی چراغ شهرها و خالی ماندن خانهها باشد. در جهانی که تولدها کمتر و نسلها پیرتر میشوند، سیاستهای معمول دیگر همیشه پاسخگو نیستند. حالا خیالپردازان ژانر علمیتخیلی پرسشی جسورانه مطرح میکنند: اگر راههای طبیعی افزایش جمعیت کافی نباشد، آیا فناوری میتواند انسان تازهای برای آینده بسازد؟
روزی نهچندان دور، شاید بزرگترین نگرانی بشر نه انفجار جمعیت، بلکه خاموش شدن تدریجی چراغ شهرها و خالی ماندن خانهها باشد. در جهانی که تولدها کمتر و نسلها پیرتر میشوند، سیاستهای معمول دیگر همیشه پاسخگو نیستند. حالا خیالپردازان ژانر علمیتخیلی پرسشی جسورانه مطرح میکنند: اگر راههای طبیعی افزایش جمعیت کافی نباشد، آیا فناوری میتواند انسان تازهای برای آینده بسازد؟
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) از رکتور مگزین، گاهی آینده، پیش از آنکه در خیابانها و شهرها دیده شود، در صفحات کتابها متولد میشود. ژانر علمیتخیلی سالهاست که آزمایشگاه خیال انسان است؛ جایی که ترسها، آرزوها و پرسشهای بزرگ بشر پیش از رسیدن به واقعیت، در قالب داستان تجربه میشوند. یکی از بزرگترین پرسشهای قرن بیستویکم شاید این باشد: اگر روزی انسانها کمتر شوند، چه باید کرد؟
برای نخستین بار در تاریخ مدرن، بسیاری از کشورهای ثروتمند با پدیدهای روبهرو شدهاند که زمانی دور از ذهن به نظر میرسید: شهرهایی با خانههای خالی، نیروی کاری که آرامآرام کاهش مییابد و نسلی جوان که دیگر توان جایگزینی نسلهای پیشین را ندارد.
