پکن در مواجهه با موضوعات حساس و دارای پیامدهای راهبردی، عموماً از اتخاذ تصمیمهای یکجانبه و ورود مستقیم به ترتیباتی که مستلزم پذیرش یا همراهی طرفهای ذیربط است، پرهیز میکند.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه ایران نوشت: پکن در مواجهه با موضوعات حساس و دارای پیامدهای راهبردی، عمومـــاً از اتخــــــــاذ تصمیمهـــــــای یکجانبــــــه و ورود مستقیم به ترتیباتی که مستلزم پذیرش یا همراهی طرفهای ذیربط است، پرهیز میکند. این ویژگی بهویژه در موضوعاتی که مستقیماً به روابط میان دو کشور ثالث مربوط میشود، اهمیت بیشتری مییابد زیرا نقشآفرینی مؤثر در چنین پروندههایی از منظر چین نیازمند نوعی حداقل هماهنگی و پذیرش از سوی طرفهای درگیر است. بر این اساس، بعید به نظر میرسد پکن بدون ارزیابی مواضع طرفین و سنجش آمادگی آنان، بهصورت مستقل تصمیم بگیرد که در یک مناقشه دوجانبه، نقشی فعال و مشخص، بهویژه در قالب میانجیگری بر عهده بگیرد.
این ملاحظه در مورد روابط ایران و آمریکا از اهمیت مضاعفی برخوردار است. استمرار یا تشدید تنش میان تهران و واشنگتن صرفاً یک مسأله دوجانبه نیست، بلکه میتواند بر طیفی از منافع و محاسبات راهبردی چین تأثیرگذار باشد. امنیت انرژی، ثبات در غرب آسیا، امنیت مسیرهای تجاری و ارتباطی و همچنین مدیریت روابط چین با بازیگران اصلی نظام بینالملل، همگی بهگونهای مستقیم یا غیرمستقیم تحت تأثیر روند تحولات میان ایران و آمریکا قرار میگیرند. از این منظر، برای پکن، کاهش سطح بیثباتی و جلوگیری از تشدید غیرقابلکنترل تنش در روابط تهران و واشنگتن، میتواند واجد اهمیت راهبردی باشد؛ با این حال، اهمیت یک پرونده برای چین الزاماً به معنای تمایل این کشور برای پذیرش نقش میانجی در آن نیست.