ایرانی یادآوری کرد: در گذشته، روابط ما بر این اساس استوار بوده است که اگر دوستان عرب ما در کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس به دنبال تأمین امنیت یکجانبه و یکطرفه برای خود باشند و امنیت بخش شمالی خلیج فارس را نادیده بگیرند، این رویکرد اشتباه بوده و بیتردید به بنبست خواهد انجامید. تجربه نیز بهروشنی این واقعیت را اثبات کرده است.
به گزارش سرویس بین الملل «تابناک»؛ با تجاوز آمریکایی- صهیونیستی در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، منطقه غرب آسیا وارد مرحلهای تازه و کمسابقه از تنش شد. در کمتر از یک روز جنگ گسترده و دامنه آن به سراسر منطقه کشیده شد.
در این شرایط، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس که سالهاست میزبان پایگاههای نظامی آمریکا هستند، علیرغم تهدیدات ایران مبنی بر منطقهای شدن جنگ؛ نهتنها نتوانستند بیطرفی خود را حفظ کنند، بلکه برخی از آنها با اقدامات خصمانه و همکاری مستقیم با طرف مقابل، عملاً در صف مخالفان ایران قرار گرفتند.
در میان این کشورها، امارات متحده عربی جایگاه ویژهای دارد؛ امارات که از زمان تاسیس جمهوری اسلامی ایران تاکنون، کمتر زمانی به دنبال تعاملات دوستانه با ایران بوده و همواره به عنوان همسایه ای نامطمئن، علیه ایران با آمریکا و انگلیس و رژیم صهیونیستی همراهی کرده است و در سالهای اخیر رسما حافظ منافع رژیم صهیونیستی در منطقه شده، بهعنوان تی تحلیلها حاکی از آن است که توافقات موجود، توافقاتی جامع و نهایی نیست و بیشتر جنبه مقطعی یا تکمیلی دارد. در کنار آن، سیاست تنوعبخشی به شرکای امنیتی میتواند زمینهساز افزایش حضور برخی قدرتهای منطقهای در آینده باشد. بهعنوان مثال، با توجه به روابط نزدیک قطر و ترکیه، ممکن است دوحه در حوزههای امنیتی فضاهایی برای همکاری با آنکارا فراهم کند. همچنین امارات متحده عربی، با وجود برخی اختلافات با عربستان سعودی، ممکن است در چارچوب تعریف منافع مشترک، به توسعه همکاریهایی حتی با پاکستان نیز بیندیشد.
گفتگو: زینب منوچهری