پکن بهجای تلاش برای بهدست آوردن هژمونی جهانی، بر حداکثر کردن ثروت، قدرت و نفوذ چین در یک دنیای چندقطبی متمرکز است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی «نشنال اینترست» در مقالهای به قلم «پل هیر»، عضو شورای جهانی شیکاگو به بررسی سیاست جهانی چین پرداخته که در ادامه آمده است.
با شروع دوران ریاستجمهوری ترامپ، جنبههای کلیدی نحوه برخورد او با چین هنوز نامشخص است.
بهویژه اینکه چه اجماعی در تیم ترامپ در مورد ماهیت و دامنه تهدید چین شکل خواهد گرفت، به وضوح مشخص نیست. در جریان جلسات تایید وزیر امور خارجه، مارکو روبیو تأکید کرد که جمهوری خلق چین «قدرتمندترین و خطرناکترین دشمن است که این کشور تاکنون با آن مواجه شده است.»
بهطور مشابه، مشاور امنیت ملی ترامپ، مایک والتز گفته است که «ما، باور داریم، در یک جنگ سرد» با چین هستیم چرا که هدف چین «جایگزینی رویا و رهبری آمریکایی در سراسر جهان با رویا و رهبری چینی است.»
آیا خود ترامپ با این دیدگاه درباره تهدید چین موافق است؟ او به ندرت این موضوع را در این قالبهای استراتژیک یا ایدئولوژیک مطرح میکند. رویکرد او اغلب بهعنوان رویکردی «معاملهای» توصیف میشود که بر فرصتهای روابطی که او (یا تصور میکند که او) وانگ جیسی—که احتمالاً استاد بزرگ تحلیلگران چینی در مورد آمریکا است—اخیراً بر لزوم غلبه بر بیاعتمادی استراتژیک و به نفع «اجماع استراتژیک» در مسائل کلیدی جهانی و دوجانبه تأکید کرده است.
او مشاهده کرد در حالی که ایالات متحده مشکوک است که هدف چین براندازی نظم جهانی است، پکن مشکوک است که هدف واشنگتن براندازی سیستم سیاسی چین است. هیچکدام از طرفین به انکارهای دیگری ایمان ندارند. «فقط زمانی که هر دو طرف تفکر صفر-جمع رقابتی را کنار بگذارند»، وانگ گفت، «روابط چین-ایالات متحده آینده روشنتری خواهند داشت.»
وانگ و سیسون نشان میدهند که اندیشمندان استراتژیک از هر دو طرف راهی به جلو شناسایی کردهاند. هنوز باید دید که آیا واشنگتن و پکن آماده و تمایل به دنبال کردن این مسیر خواهند بود.