برای آنکه پدر و مادر از پس نقش الگویی و آموزشی خود بهخوبی برآیند، بهتر است به همراه فرزندان و دیگر اعضای خانواده، فریضۀ نماز را بهصورت دستهجمعی به جا آورند.
شروع نماز در سنین کودکی سبب میشود که کودک این صفت حسنه را بهصورت عادتی معمول و سازنده در جسم و روان خود، ملکه کند و جزو برنامههای همیشگی زندگی خود، قرار دهد و درنتیجه از همۀ فواید نماز، در بعد سلامت روانی در آینده برخوردار شود. بهعلاوه، با شروع نماز در دوران کودکی، مفاهیمی مثل خدا و مذهب و دستوراتی مثل تعالیم اسلامی، چنان در ذهن پذیرنده و شفاف کودک که هنوز سنگینی و تیرگی گناهان ظرفیتهای فکری و مغزی او را آلوده نکرده است، جای میگیرد که امکان شک و تردید در این زمینه برای او در آینده بسیار کاهش مییابد.
جدای از فراگیری اعمال ظاهری نماز، کودک باید بداند که در ورای این اعمال چه اعتقاد و احساسی نهفته است و چه چیزی موجب میشود که مسلمانان هر روز 5 بار به سوی کعبه حرکاتی را انجام دهند که ممکن است در نظر او بیمعنی جلوه کند. این مقصود را باید با آموزشهای ساده و توضیح مفهوم تشکر و سپاسگزاری و کاربرد آن برای کودکان مشخص کرد (باهنر، 1388: 263).