علیرغم اعلام بیطرفی دولت ضعیف قاجار، موقعیت استراتژیک ایران باعث شد تا ارتشهای بریتانیا، و روسیه تزاری خاک این کشور را به میدان نبرد خود تبدیل کنند.
به گزارش خبرنگار مهر، در حافظه تاریخی جهان، جنگ جهانی اول با نبردهای سنگری در جبهههای اروپا و فروپاشی امپراتوریهای بزرگ شناخته میشود. اما در گوشهای از خاورمیانه، کشوری که رسماً اعلام بیطرفی کرده بود، شکلی از فاجعه را تجربه کرد که ابعاد تلفات انسانی آن با خونینترین نبردهای تاریخ پهلو میزند. ایران در سالهای پایانی قرن سیزدهم خورشیدی، نه در اثر گلوله و توپ، بلکه در چنگال «مثلث شوم قحطی، بیماری و اشغال» به زانو درآمد. این گزارش به واکاوی اسناد پنهان و روایتهای تکاندهندهای میپردازد که باید بدانیم که امنیت ملی فراتر از مرزهای نظامی، در گرو پایداری سفرهی مردم و سلامت ساختارهای حکمرانی است. یاد میلیونها ایرانی که در سکوت و غربت خانههای خود از گرسنگی جان دادند، باید همواره وجدان جمعی ما را بیدار نگه دارد. ایران فردا، باید به گونهای ساخته شود که دیگر هیچ «اشغالگری» و هیچ «محتکری» نتواند نان را از سفرهی فرزندان این سرزمین برباید. آینده، متعلق به ملتهایی است که تاریخ دردهایشان را به دقت میخوانند تا آنها را تکرار نکنند.
با توجه به ابعاد پنهان این فاجعه، به نظر شما چرا در متون درسی و تاریخنگاری عمومی ما، به اندازهی وقایع سیاسی مثل مشروطه یا ملی شدن نفت به این فاجعهی انسانی پرداخته نشده است؟