اما همهی اتفاقات جنگ ۳۳روزه، خلاصه در عرصهی جبههی نظامی نبود. به موازات آن، جنگ مهمتری در رسانههای بینالمللی، برای بازنمایی آن در حال وقوع بود. رسانههای غربی سعی میکردند مقصر ماجرا را حزبالله نشان بدهند و تا آنجایی هم که میشد، از انعکاس اخبار منفی علیه رژیم صهیونیستی حذر داشتند. یک سال بعد، روزنامهی اسرائیلی معاریو در اینباره نوشت: “اگرچه ما مطالب انتقادی شدیدی علیه مدیریت این جنگ داشتیم، اما چاپ نکردیم و به روحیهی خبرنگاری خیانت کردیم، چون به دنبال حمایت از ارتش و جنگ بودیم. “
در این سوی میدان، گرچه امکانات و تجهیزات رسانهای جبهه مقاومت کم بود، اما حزبالله توانست با یک برنامهی پارتیزانی رسانهای، خلاء امکانات را پر کرده و اتفاقا دست برتر را داشته باشد و همین هم، یکی از دلایل پیروزی حزبالله در این جنگ بود.
“حسن حیدر”، کارشناس و تحلیلگر مسائل لبنان و نمایندهی شبکه «المنار» در ایران دربارهی نقش رسانه در جنگ ۳۳ روزه چنین میگوید: “در جریان جنگ ۳۳روزه، یکی از خبرنگاران المنار به نام علی شعیب، همانند رزمندگان بهتنهایی با ارتش اسرائیل میجنگید؛ بهعنوانمثال وقتیکه اسرائیلیها مدعی میشدند که بنت جبیل را تصرف کردهاند، وی با حضور در این منطقه عدم صحت این خبر را نشان میداد و آن را تکذیب میکرد؛ اینگونه فعالیتها به حدی بود که اسرائیل را مجبور کرد اخبار شبکهی المنار را رصد کند… این سیاست المنار در جنگ بود و بههمین دلیل نیز سیدحسن نصرالله در رابطه با این شبکه عنوان کرد که “لولا المنار لضاع الانتصار”؛ اگر المنار نبود، پیروزی از دست رفته بود… نقش رسانه در جنگ کمتر از سلاح نیست بلکه بیشتر از آن است. “