تجربه بحرانهای شدید مانند جنگ، بلایای طبیعی، مهاجرت یا فقدان عزیزان، اغلب با اختلال در الگوی خواب همراه است. این بیخوابیها، کابوسها و بیداریهای مکرر، نه تنها نشاندهنده فشار روانی، بلکه واکنشی طبیعی و قابل درک از سوی سیستم عصبی بدن است.
خواب تنها یک نیاز فیزیولوژیکی نیست، بلکه نشانهای حیاتی از بازگشت مغز به حالت “ایمنی” و رهایی از تهدید است. در طول خواب، مغز فرصت مییابد تا وضعیت هشدار را کنار گذاشته و به آرامش بازگردد. اما برای افرادی که دورههای طولانی استرس و تهدید را تجربه کردهاند، این فرآیند به سادگی رخ نمیدهد. حتی پس از پایان یافتن بحران، مغز به دلیل عادت به هوشیاری مداوم، همچنان در حالت آمادهباش باقی میماند.