اقتصاد۲۴- از ابتدای دهه ۹۰ بحران اقتصادی مهمان همیشگی ایران بوده است. با آغاز تحریمهای شدید علیه ایران، به سرعت درآمدهای ارزی کاسته شد، به نحو محسوسی نرخ رشد اقتصادی کاهش یافت و تورم به ارقامی رسید که در اقتصاد تورم زده ایران هم پیش از آن کمتر مشاهده بود.
این امر موجب شد تا پی در پی قدرت خرید عموم جامعه و به طور خاص طبقه کارگر کاسته شود. در ابتدای دهه ۹۰ هم دستمزد کارگر در داخل کشور نسبت به بسیاری از کشورها، بهویژه کشورهای توسعه یافته کمتر بود و در همان زمان اعتراضاتی نسبت به مسائل صنفی و کارگری وجود داشت؛ اما گذر زمان نشان داد آن شرایط نسبت به وضعیتی که بعدا مزدبگیران دچارش شدند، «وضعیت سفید» بود. با وجود شرایط بحرانی و محاصره اقتصادی دولتها هم با اجرای پی در پی سیاست شوک درمانی، زمینه را برای تضعیف دو چندان قدرت خرید فراهم آوردند.
بررسیها نشان میدهد از ابتدای سال ۹۰ به این سو به شکلی تقریبا مستمر از ارزش دلاری و طلایی مزد کاسته شد. از سال ۹۰ به این سو، تضعیف قدرت خرید مزدبگیران صرفا محصول افزایش نیافتن دستمزد نبوده چرا که در تمام این سالها، سالانه مزد بالاتر رفته، اما نسبت افزایش دستمزد در مقابل نسبت افزایش هزینهها بسیار عقب مانده و این موجب شد تا با وجود افزایش اسمی مزد، قدرت خرید در عمل کم شود.