به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، روزی روزگاری معماری ایرانی بر پایه «پرده داری» بنا می شد؛ از آن پرده های در ورودی که نمی گذاشت چشم نامحرم به درون خانه بیفتد تا تقسیم بندی اندرونی و بیرونی که خط قرمز حریم خانواده را مشخص می کرد. اما امروز، مرز میان «خودی» و «غریبه» با یک کلیک ساده از میان برداشته شده و جزئی ترین لحظات زندگی زناشویی، به «محتوایی» برای نمایش عمومی تبدیل شده است.
بنابر روایت ابنا، این تغییر بزرگ، پرسش اساسی را پیش رو می گذارد: آیا رسانه ها، حجب و حیا را در فرهنگ ایرانی از بین برده اند یا فقط آن را به شکلی دیگر تعریف کرده اند؟
معماری سنتی؛ حریمی که دیوارها می ساختند
در خانه های قدیم ایران، اولین چیزی که نظر هر رهگذری را جلب می کرد، نه عظمت ساختمان که «پرده ای» بود که پشت در ورودی آویخته می شد. این پرده صرفاً یک عنصر تزئینی نبود؛ یک پیام اخلاقی داشت: «اینجا حریم ماست، تو حق ورود نداری».
این گذار، بخشی از فرایند مدرنیته در ایران است. گذاری که همزمان با خود، فرصت ها و تهدیدهایی به همراه دارد. فرصت رهایی از برخی ریاکاریهای سنتی، در کنار خطر از دست رفتن فضای امنی که هر انسانی برای زندگی خصوصی خود نیاز دارد.
شاید مهمترین پرسش امروز این باشد: ما به عنوان جامعه ای با میراث غنی از «پرده داری»، چگونه می توانیم بین حریم خصوصی و شفافیت، بین حیا و صداقت، تعادلی متناسب با زیست مدرن خود برقرار کنیم؟