به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تهران این روزها سیاهپوش و میزبان قدمهای بیشماری است که برای وداع با رهبر شهید راهی پایتخت شدهاند.
در این میان، درهای خانههای ما میتواند به رسم موکبهای باصفای اربعین، پناهگاه و استراحتگاهی گرم برای فامیل و دوستانی باشد که رنج سفر را برای این حضور تاریخی به جان خریدهاند.
در فرهنگ ما ایرانیها، میزبانی همیشه با تشریفات گره خورده است، اما وقتی پای یک سوگ ملی و یک بدرقه بزرگ در میان باشد، جنس این مهمانداری تغییر میکند. در این روزها که اقوام و دوستان از شهرهای مختلف برای شرکت در مراسم تشییع به تهران میآیند، میتوانیم نگاهی به الگوی بینظیر عراقیها در ایام اربعین بیندازیم؛ الگویی که در آن سادگی، اخلاص و محبت، جایگزین تجملات خستهکننده میشود.
خانههایی که موکب میشوند
اولین قدم در این سبک از پذیرایی، تغییر نگرش ما به مقوله مهمانی است. مسافری که برای مراسم تشییع آمده، به دنبال استراحتای رفع گرفتگی عضله و چسب زخم هم در گوشه اتاق میتواند برای پیادهرویهای طولانی فردا نجاتبخش باشد.
مدیریت زمان و خواب مهمانان
بسیاری از کسانی که برای تشییع میآیند، باید نیمهشب یا ساعات ابتدایی صبح بیدار شوند تا خود را به مسیر برسانند. فراهم کردن شرایط یک خواب آرام، خاموش کردن به موقع چراغها و آماده کردن یک صبحانه مختصر و قابل حمل (مثل لقمههای کوچک) برای توشه راه، از مهمترین بخشهای این میزبانی است.
در نهایت، این روزها فرصتی است تا خانههای آپارتمانی و شهری خود را به گرمای خانههای سنتی و پررفتوآمد گذشته پیوند بزنیم. میزبانی در مسیر بدرقه رهبر شهید، نه تنها زحمت نیست، بلکه تمرینی است برای مهربانی بیتوقع و تحکیم پیوندهای فامیلی در سایه یک هدف بزرگ و مشترک.
منبع:فارس