سکوی پرش به سوی نوبل؛
چگونه «بوکر بینالمللی» ویترین ادبیات جهان شد؟
در جهانی که تکزبانه بودن به معنای از دست دادن نیمی از مکالمات بشری است، جایزه بوکر بینالمللی در ۱۰ سال اخیر توانسته به پلی استوار میان فرهنگهای گوناگون تبدیل شود. این جایزه با حمایت از جسارت ناشران مستقل و پیوند زدن نام نویسنده به مترجم، نقشه ادبیات معاصر را بازطراحی کرده و به معتبرترین سکو برای پرتاب آثار درخشان به سوی جایزه نوبل تبدیل شده است.
سرویس بینالملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- الهه شمس: «ترجمه به نوشتار اجازه میدهد تا از مرزهای زمان و مکان فراتر رود، ادبیات هرگز از گفتگو میان انسانها دست نکشیده است.» این جملهای بود که یانگ شوانگ-زئی، در مراسم پرزرقوبرق تیت مدرن لندن به زبان آورد. نویسندهای که نیمی از اعتبار جایزه بوکر بینالمللی ۲۰۲۶ را برای رمان سفرنامه تایوان (Taiwan Travelogue) از آن خود کرد. او در شب اهدای جایزه حقیقتی تاملبرانگیز را یادآوری کرد: در دنیای امروز، تکزبانه بودن به معنای آن است که ما تنها شنونده نیمی از گفتگوی بزرگ جهان با خویشتن هستیم. جایزه بوکر بینالمللی حالا در دهمین سالگرد بازآفرینیاش، به سنگری برای نویسندگان و مترجمانی تبدیل شده که شجاعت نوشتن و ترجمه کردن در خلاف جهت جریانهای غالب بازار را دارند.
مسیر دگردیسی؛ از تقدیر پیشکسوتان تا کشف آثار واحد