یکی از مهمترین عناصر راهبردی جمهوری اسلامی ایران، هماهنگی و انطباق میدان و دیپلماسی برای پیشبرد اهداف کشور و مواجهه با دشمنان در عرصه بینالملل است.
جوان آنلاین: یکی از مهمترین عناصر راهبردی جمهوری اسلامی ایران، هماهنگی و انطباق میدان و دیپلماسی برای پیشبرد اهداف کشور و مواجهه با دشمنان در عرصه بینالملل است. در واقع، دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت نظامی، بیاعتبار و فاقد نفوذ کلام است و میدان نظامی هم در کنار تقویت قوای جنگاوری نیاز به درایت و دیپلماسی دارد.
این مهم بعد از جنگ ۱۲ روزه و شبهکودتای تروریستی دی ماه، اهمیت بیشتری یافته است و الزامات عمیقتری میطلبد. گرچه در برخی دولتهای گذشته، این دو گاهی مغایر باهم و کلید موفقیت در دیپلماسی گذر از میدان انگاشته و تلاش میشد برای جلب نظر دولتهای غربی، تمایلات آنها در مقابله با تقویت قدرت دفاعی و رزمی ملاحظه شود، اما دو جنگ اخیر نشان داد نه تنها میدان، لازمه دیپلماسی است که فراتر از آن گاهی به عنوان ارکان مهم قدرت جمهوری اسلامی میتواند در بازدارندگی و حفاظت از کشور اقدام کند، از این رو اکنون ضرورت همافزایی و هماهنگی بین میدان و دیپلماسی اهمیت یافته است و مسئولان نیز برای تأمین منافع ملی کشور در عرصههای مختلف از آن بهره میبرند.
در برخی دولتهای گذشته مانند دولتهای یازدهم و دوازدهم، برخی از اعضای دولت و تیم مذاکرات، اقتدار موشکیفارغ از اظهارات قاطعانه مقامات مسئول ایران در مذاکره مبنی بر اینکه موضوع موشکی هیچ جایگاهی در گفتوگوهای کنونی ندارد، ایران اقدامات مهارکنندهای هم در میدان برای حمایت از مواضع مسئولان سیاست خارجه انجام میدهد. رونمایی از موشک خرمشهر۴ حاوی این پیام خاص بود که هرچند ایران پای میز مذاکره حاضر شده است، اما حاضر نیست از قدرت نظامی خود چشمپوشی کند و راه ورود به مسائل موشکی از طریق مذاکرات باطل و نشدنی خواهد بود، البته باید توجه داشت که دیپلماسی فقط در چارچوب مذاکرات تعریف نمیشود و حمایت میدان از دیپلماسی در تمام جنبههای سیاست خارجی قابل استفاده است. در روابط با کشورهای منطقه و فرامنطقهای و هر کنش فعالانهای در تحولات و رویدادهای بینالمللی، ردپای میدان دیده میشود، زیرا میدان نقش تعیینکنندهای در قدرت ایفا کرده است و دیپلماسی با تکیه بر آن میتواند خود را در مناسبات جهانی به ظهور برساند.