جریان مناظره و گفت گوی بین امام کاظم(ع) و هارون الرشید، بهترین گواه است که خاندان پیامبر (ص) و پیشوایان معصوم (ع)، یکی از اهدافشان نابودی ظلم و ستم و اقامه حق و عدالت (تشکیل حکومت اسلامی) بوده است.
امام کاظم ـ علیه السلام ـ هنگام نماز با تمام وجود و حضور قلب به درگاه الهی میایستاد و اشک هایش جاری میشد، قلبش به تپش درمیآمد و از شوق و خوف خدا، لرزه بر اندامش میافتاد.
به گزارش «تابناک»؛ امام موسی بن جعفر ـ علیهما السلام ـ ملقب به (زین المجتهدین، عبد صالح و کاظم) و مکنی به (ابواسماعیل، ابوعلی و ابوالحسن) در هفتم ماه صفر سال ۱۲۸ هجری (بنا به قولی) و در اواخر ماه ذی الحجه (بنا به قولی دیگر) در قریهای به نام (ابواء) در اطراف مدینه چشم به جهان گشود.
پدر بزرگوارش، امام ششم، حضرت جعفر بن محمد الصادق ـ علیهما السلام ـ و مادر ارجمندش خانم (حمیده) میباشد. دوران رشد و تربیت و نوجوانی و جوانی را در دامان مادر گرامی اش و پدر ارجمندش طی کرد. امامت و رهبری ایشان پس از شهادت پدر بزرگوارش در سال ۱۴۸ هجری آغاز شد و پس از حدود ۵۵ سال زندگانی و ۲۰ سال امامت در ۱۸۳ هجری (۱۸۶ هجری) با توطیه خلیفه فاسد زمان، هارون عباسی (۱۷۰-۱۹۳ ن جعفر (ع) فرمود: در صورتی حاضرم فدک را تحویل بگیرم که ان را با تمام حدود و مرزهایش به من بدهی؟!
هارون پرسید که حدود و مرزهای آن چیست؟
امام (ع) فرمود: حد و مرز اولش، عدن؛ حد و مرز دومش، سمرقند؛ حد و مرز سومش، افریقا؛ حد و مرز چهارمش، سرزمین ارمینه و بحر (دریای) خزر است.
هارون با شنیدن این سخنان، رنگ چهره اش تغییر کرد و با خشم وعصبانیت گفت: با این وضع، چیزی برای ما باقی نمیماند؟!
امام کاظم (ع) فرمود: می دانستم که نخواهی پذیرفت [۱۶]!