اقتصاد ۲۴-فارن پالیسی نوشت: با توجه به امواج دموکراسیسازی در آمریکای لاتین و اروپای شرقی در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، دانشمندان علوم اجتماعی میتوانند این موضوع دیرینه در علوم سیاسی را مورد آزمایش قرار دهند که کدام سیستم در حفظ دموکراسی بهتر عمل میکند، نظام ریاستی یا سیستم پارلمانی؟ در آغاز سال ۱۹۸۵، یک استاد دانشگاه ییل به نام خوان لینز استدلال کرد که نظام پارلمانی عملکرد بهتری در زمینهی حفظ دموکراسی دارد. از آن زمان، بحثهای آکادمیک آغاز شد و تحقیقات بعدی نشان داد که با قاطعیت نمیتوان در مورد عملکرد بهتر سیستمهای پارلمانی صحبت کرد.
نتایج بررسیها نشان داد که عوامل مهمی مانند مکان، فرهنگ، توسعه اقتصادی و تاریخ در موفقیت نسبی نظامهای پارلمانی نقش دارند. همین تحقیقات نقاط قوت سیستمهای ریاستی را در حفظ دموکراسیها برجسته کرد.
به گزارش «انتخاب» در ادامه این مطلب آمده است: من این مسائل را نه به این خاطر که مشتاق سمینارهای تحصیلات تکمیلی هستم (البته گاهی اوقات شاید مشتاق این طور سمینارها هم باشم) بلکه به این دلیل که سیاستمداران ترکیه در حال حاضر درباره «طراحی نهادی» بحث میکنند، مطرح میکنم. نظرسنجیهای اخیر نشان میدهد که محبوبیت حزب حاکم یعنی حزب عدالت و توسعهی رجب طیب اردوغان، رئیسجمهور ترکیه در این کشور کاهش یافته است. رهبران اپوزیسیون وعده میدهند که اگر رایدهندگان ترکیه رئیسجمهور جدیدی را در سال ۲۰۲۳ انتخاب کنند، کشور را به نظام پارلمانیای که قبل از سال ۲۰۱۷ وجود داشت، باز میگردانند.
بیشتر بخوانید: جلوگیری از سقوط موقت ارزش لیر ترکیه با تزریق دلار به بازار