۱۶ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۱:۰۴
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، چرا برخی نمازها انسان را به آرامش و دوری از گناه میرسانند، اما برخی دیگر چنین اثری ندارند؟ پاسخ این پرسش در رعایت آداب نماز، حضور قلب و شناخت معانی آن نهفته است؛ عواملی که میتوانند کیفیت ارتباط انسان با خدا را دگرگون کنند.
بنابر روایت ابنا، از مجموع آیات قرآن کریم و روایات، برمی آید که نمازها از نظر اثرگذاری بر سه قسم است:
۱- نماز بی اثر؛ نمازهایی که مهر «باطل» بر روی آن نقش می بندد. نمازی که خود نمازگزار هم، اعتقادی به آن ندارد و آن را به عنوان وظیفه انجام نمی دهد. مانند نمازی که به جهت دیدن دیگران (ریا)، خوانده می شود و به محض دگرگون شدن شرایط و بر هم خوردن اوضاع، دیگر نه از نماز خبری است و نه از نمازگزار.
۲- نماز با اثر کم و یا متوسط؛ عمده نمازها این گونه است. نمازهایی که بدون خشوع و خضوع، بدون مراعات شرایط، بدون رعایت آداب باطنی و عرفانی و… خوانده می شود.
۳- نماز پر اثر؛ نمازهای ناب که به وسیله انسان های خالص اقامه می گردد. این نماز بهترین وسیله برای قرب به خدا، جامع ترین مظهر عبودیت و بندگی و کامل ترین نمونه شکر و سپاس گزاری است.
این نماز عامل نیرومند و موثری است در صلاح حال فرد و جامعه و عبادتی است که از جهت تربیت و سازندگی به راستی، بی نظیراست.
این نماز آدمی را از وقفه، رکود و جمود، به حرکت جنبش و پیشروی وا می دارد و از جهل و نادانی، به سمت علم و از غفلت و ناآگاهی، به سوی بیداری و آگاهی سوق می دهد.
اینها در صورتی است که نمازگزار، درست نماز بخواند، مراقب آداب ظاهری و شرایط معنوی آن باشد و از آن محافظت و کاملا به آن رسیدگی کند؛ تا از آثار و نتایج بزرگ نماز برخوردار شود.
بی اعتنایی به نماز و توجه نکردن وعدم رسیدگی به آن، سبب شده که نماز امری ساده، بی ارزش و پیش پا افتاده شناخته شود و گروهی آن را کاری بی فایده و عملی بی اثر در زندگی بدانند و حتی کار به جایی بکشد که عده ای بگویند نماز چه اثری در زندگی دارد.
راهکارهای دستیابی به فهم و معرفت نماز