به گزارش سرویس سیاسی تابناک، میانجیگری یا واسطهگری کشورها از غرب تا شرق عالم در روابط میان ایران و آمریکا پیشینهای دیرینه دارد. نخستین میانجیگری را میتوان مذاکرات و تلاشهای الحزایر در راستای آزادی گروگانهای سفارت آمریکا در تهران دانست. بیانیههای الجزایر (به انگلیسی: Algiers Accords ) قراردادی بود که با میانجیگری کشور الجزایر، میان نمایندگان ایران و ایالات متحده آمریکا در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱ به امضا رسید و به واقعه تصرف و گروگانگیری سفارت آمریکا در تهران پایان داد.
پس از آن، بار دیگر در مذاکرات دهه ۹۰ این نقشآفرینی پررنگ شد و حتی میتوان گفت نوعی رقابت میان کشورهای مختلف برای ایفای این نقش شکل گرفت که نهایتاً منجر به مذاکرات غیرمستقیم با آمریکا و توافق برجام شد.
فرانسه
در سال ۹۴، دولت آمریکا با واتیکان ارتباط گرفته بود تا بواسطه کمکهای پاپ فرانسیس بتواند برای آزادی آمریکاییهای زندانی تلاش کند. روحانی نیز در پاسخ به پرسشی درباره احتمال تبادل زندانیان گفته بود اگر گامهایی از منظر انساندوستانه برداشته شود، باید این اقدام انجام شود.پاپ فرانسیس که در برقراری رابطه و پیشبرد آن میان آمریکا و کوبا فردی مؤثر بوده در بهمن ۹۳ نیز با شهین دخت مولاوردی معاون وقت رئیسجمهور، دیداری داشته است.
نروژ
نروژ از کشورهایی است که اخیراً نام آن در میانجیگری زیاد به گوش میرسد. گفته میشود سفر معاون سیاسی وزارت خارجه ایران به اسلو که برای آغاز مذاکرات ایران و اروپا بوده است، به دعوت نروژیها برای زمینهسازی برای مذاکره و گفتوگو با آمریکاییها صورت گرفته است.
زهرا مظهری